‘Later wil ik met mijn vroegere teamgenootjes voor Columbia voetballen’
Zijn ontboezeming leent zich voor een zoetgevooisde strip met een happy end. Jop van der Linden legt heerlijk onschuldig zijn geheimpje bloot . ‘Zoals ik er nu over denk, wil ik later voor Columbia voetballen… Met de jongens met wie ik in de F-jes en de E-tjes heb gespeeld. En die nu in het eerste spelen. Dat lijkt me geweldig.’ Hij schrikt een beetje van zijn eigen woorden. ‘Ik heb het nog tegen niemand gezegd.’
Jop van der Linden – pas negentien lentes oud, AGOVV’s jongste aanwinst en gehuurd van Vitesse - praat niet hoogdravend, heeft het niet hoog in de bol. Hij is wél vast van plan om te slagen in het profvoetbal. De eerste stap op weg naar een succesrijke carrière wordt op Berg en Bos gezet. ‘Ik wil hier veel minuten maken. Me doorontwikkelen, completer worden.’ Eenmaal terug in het Gelredome aast de centrumverdediger nadrukkelijk op een basisplaats. ‘Ik heb al op de bank gezeten, dan wil je meer.’
De linkspoot heeft een geel-zwart hart, het geel-zwart van Columbia. Op een vrije zondagmiddag staat hij er langs de lijn, als supporter van zijn vroegere voetbalmaatjes. Met wie hij als jongetje praktisch elke dag uren voetbalde, op de velden aan de Winkewijertlaan. Ook tijdens de wedstrijden van het eerste. De liefde voor de bal was vele malen groter en belangrijker dan de prestaties van de grote jongens. ‘We stopten alleen als we gejuich hoorden, als Columbia had gescoord.’ Om snel weer verder te pingelen.
Allemaal links
Jop en voetbal. Jop en de bal. ‘Als ik mijn ouders moet geloven, was mijn eerste woordje bal.’ Hij lacht er bij. Dat de kleine Jop voetballer zou worden lag voor de hand. Papa Ruud voetbalde in het eerste van Victoria Boys, mama Margé in het dameselftal aan de Berghuizerweg. Evenals zoonlief, linksbenig. Zusje Roos voetbalt ook. Als vanzelf bij Victoria Boys en … trapt met links. Maar Jop koos voor Columbia. ‘Om de hoek, en voor voetballen met mijn vriendjes.’
Het ging snel. Vitesse haalde hem als tienjarig kereltje op. Bij het krieken van de dag het Vitessebusje in, snel naar Arnhem, naar school en trainen, veel trainen. En terug. Op zijn kamer met elftalfoto’s uit de VI kwam Jop bij. Dromend van een carrière als Roberto Carlos, de Braziliaan met de oerharde pegel. Meest bekend van zijn glorieuze tijd bij Real Madrid, recent nog actief bij Fenerbahçe. ‘Goeie linksback, snel, heel sterk.’ Zo gek was de adoratie niet. Toen, met een beetje fantasie: collega-linksachter.
Aanvoerder
Jop vloog door de jeugdselecties van Vitesse. Niet meer als linksachter, maar als centrumverdediger. Droeg vaak de aanvoerdersband. Bescheiden: ‘Als je centraal achterin speelt, kun je je elftal goed neerzetten. Daar zal het wel een beetje mee te maken hebben. Of het ook met leidinggevende kwaliteiten te maken heeft? Ze zeiden van wel.’
Hoogtepunt: het kampioenschap met C1. Een gouden lichting. ‘Ik speelde met Erwin Mulder, nu doelman bij Feyenoord, Ricky van Wolfswinkel, speelt bij FC Utrecht, Olivier ter Horst, voetbalt bij Heracles, Glenn Kobussen, staat bij Go Ahead Eagles onder contract, Nicky Kuiper, nu bij FC Twente en Kevin van Diermen, speelt in het eerste van Vitesse. We hadden in Gery Vink en Louis Laros heel goede trainers.’
Engeland
Ook Jop viel op. Southampton leidde hem drie dagen rond, probeerde het talent en zijn ouders te verleiden tot een contract. ‘We hebben hem niet gedaan. Ik was pas vijftien. Mijn vader en moeder wilden me een keer per maand opzoeken. Dat hakt er financieel natuurlijk in. Nee, Southampton wilde de overtochten niet betalen.’ De Engelse scouts gaven niet op.
Aston Villa haalde Jop een week naar Birmingham, Liverpool zag brood in de jonge centrumverdediger. Ook daar verbleef hij een week. Tot contracten kwam het niet. Jop ontdekte dat hij zeker voor het Engelse voetbal ‘sterker en misschien wel een beetje gemener moet worden.’ ‘Die Engelse verdedigers zijn bikkelhard, vliegen erin.’
Die stap komt misschien alsnog. Eerst AGOVV Apeldoorn. Zondag liet hij bij zijn debuut tegen een sterke tegenstander als Go Ahead Eagles zijn onmiskenbare talent zien. Hij rekent op de play-offs. Vastberaden: ‘Daar gaan we voor!’
AGOVV Apeldoorn neemt afscheid van Nick Mulder
AGOVV Apeldoorn heeft afgelopen zondag voor aanvang van de Stedendriehoek-derby tegen Go Ahead Eagles afscheid genomen van Nick Mulder. Nadat de 21-jarige Amersfoorter dit seizoen voor de tweede maal een heupoperatie onderging, besloot hij een punt achter zijn profcarrière te zetten.
Uit handen van voorzitter Victor Doorn ontving Mulder een ingelijst wedstrijdshirt met de handtekeningen van alle spelers en begeleiders. De verdediger, die in 2007 van de amateurs van Roda ’46 naar Apeldoorn kwam, speelde in drie seizoenen 43 competitieduels in de hoofdmacht van de Blauwen. Bij AGOVV’s 1-0 zege op 14 augustus 2009 in Dordrecht scoorde hij zijn enige doelpunt. Een week later, in de verloren thuisbeurt tegen RBC Roosendaal, droeg Mulder voor het laatst het blauwe shirt.
Bron: De Stentor.
Foto Peter Lous
Gepubliceerd op: 28 januari 2010